Karakter

Suikereekhoorntjes zijn kleine buideldieren met een zweefvlies tussen voor- en achterpoten, waarmee ze in de natuur tientallen meters van boom naar boom glijden. Het zijn uitgesproken groepsdieren die met soortgenoten slapen, poetsen en communiceren via een opvallend repertoire aan blafjes, sisjes en gesjirp; alleen gehouden kwijnen ze weg. Aan hun verzorger kunnen ze sterk hechten, vaak via een buideltasje dat overdag meegedragen wordt, maar het blijven nachtdieren die pas na zonsondergang echt actief zijn.

Huisvesting en verzorging

Een groepje suikereekhoorntjes vraagt een hoge binnenvolière met takken, touwen, slaapbuidels en genoeg vrije hoogte om te springen en te zweven; hoe groter, hoe beter. De voeding is een vak apart: in de natuur eten ze boomsappen, nectar en insecten, en in gevangenschap moet dat nagebootst worden met een uitgebalanceerd mengsel van fruit, nectarvervanger, insecten en eiwitbronnen, want calciumtekort ligt op de loer. Reken daarnaast op nachtelijk geluid en een kenmerkende geur waarmee de groep zijn territorium markeert.

Gezondheid en aanschaf

Belangrijk om te weten vóór alles: het suikereekhoorntje staat níet op de Nederlandse huis- en hobbydierenlijst (positieflijst voor zoogdieren) die op 1 juli 2024 van kracht werd. Dieren die vóór die datum al gehouden werden, mogen blijven, maar nieuw aanschaffen of ermee fokken is niet toegestaan; alleen herplaatsing van bestaande dieren komt nog voor, en dan hoort de houdgeschiedenis aantoonbaar te zijn. Gezondheidsproblemen bij bestaande dieren zijn vaak voedingsgerelateerd (botontkalking door calciumtekort, obesitas) of stressgerelateerd, zoals zelfbeschadiging bij eenzaam gehouden dieren. Zoek je een sociaal, dagactief en wél toegestaan alternatief, lees dan ons artikel over een cavia kopen.